نقش قصه گویی در تقویت زبان آموزی و تخیل کودکان دبستانی

دوران دبستان، دوره ای طلایی برای پایه ریزی مهارت های زبانی و شکوفایی خلاقیت های فردی است. در این میان، قصه گویی به عنوان کهن ترین روش انتقال مفاهیم، همچنان جایگاهی بی بدیل در تربیت کودکان دارد. زمانی که بزرگسالان برای کودکان قصه می گویند، در واقع دریچه ای به سوی زبان آموزی غیرمستقیم می گشایند؛ کودکان در حین شنیدن، نه تنها با واژگان جدید آشنا می شوند، بلکه ساختار روایی (شروع، میانه و پایان) و منطق حاکم بر زبان را به شکلی نظام مند درونی می کنند واز سوی دیگر، تخیل به عنوان موتور محرک خلاقیت، در سایه قصه گویی جان می گیرد. برخلاف رسانه های تصویری که تصاویر را به کودک دیکته می کنند، قصه گویی صوتی به کودک اجازه می دهد تا خود، خالق تصاویر ذهنی باشد. این فرآیند «تصویرسازی ذهنی» باعث می شود مغز کودک فعالانه درگیر شود که نتیجه آن تقویت تفکر انتزاعی و توانایی حل مسئله است. در دنیای امروز که غلبه تکنولوژی و محتوای بصری آماده، فرصت های تخیل آزاد را از کودکان سلب کرده است، بازگشت به سنت اصیل قصه گویی، راهکاری هوشمندانه برای حفظ تعادل میان دانش آموزی و رشد روانی کودکان دبستانی به شمار می رود. این پژوهش بر آن است تا چگونگی بهره گیری هدفمند از این ابزار را در محیط های آموزشی بررسی نماید و هدف این مطالعه بررسی نقش قصه گویی در تقویت زبان آموزی و تخیل کودکان دبستانی و از روش توصیفی_تحلیلی استفاده شده است

کلیدواژه ها:

قصه گویی ، زبان آموزی ، تخلیل ، کودکان ، دبستان