بازنگری انتقادی در مفاهیم بنیادین آموزش و پرورش معاصر در پرتو فلسفه های پسا ساختارگرا

این مقاله با اتخاذ رویکردی تحلیلی-توصیفی، به بازنگری انتقادی در مفاهیم بنیادین آموزش و پرورش معاصر می پردازد و تلاش می کند تا با بهره گیری از چارچوب های نظری فلسفه پساساختارگرا، ابعاد تازه ای از نظام های آموزشی موجود را آشکار سازد. در عصر حاضر، آموزش و پرورش با چالش های متعددی از جمله تلقین ایدئولوژی های مسلط، کلیشه سازی هویت ها و تحمیل ساختارهای قدرت پنهان مواجه است. فلسفه پساساختارگرا، با نفی قطعیت ها، تاکید بر سیالیت معنا، کثرت گرایی و برجسته ساختن نقش زبان و گفتمان در شکل دهی به واقعیت، ابزارهای نظری قدرتمندی را برای نقد این وضعیت فراهم می آورد. این پژوهش با تحلیل مفاهیمی چون ساختارشکنی، اقتدار معرفتی، هویت های چندپاره و پروژه های بزرگ (Grand Narratives)، نشان می دهد که چگونه رویکردهای رایج آموزشی، ناخواسته در خدمت بازتولید نظم های موجود قرار می گیرند. در نهایت، مقاله بر ضرورت اتخاذ رویکردهای آموزشی نوینی تاکید می کند که قادر به پرورش تفکر انتقادی، پذیرش کثرت و مقاومت در برابر سلطه گری های معرفتی و گفتمانی باشند و راه را برای آموزش و پرورش اصیل تر و رهایی بخش تر هموار سازند.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش معاصر ، فلسفه پساساختارگرا ، بازنگری انتقادی ، ساختارشکنی ، هویت