نقش روایت درمانی در افزایش سازگاری زناشویی و کاهش تعارضات در زنان شاغل فرهنگی

سازگاری زناشویی به عنوان یک نیاز روانشناختی اولیه، به طور گسترده در روانشناسی بالینی و اجتماعی مورد مطالعه قرار گرفته است. پژوهش مروری حاضر با هدف بررسی نظام مند مبانی نظری، پیشینه تجربی و سازوکارهای اثرگذاری رویکرد روایت درمانی بر ابعاد سازگاری زناشویی (شامل رضایت، همبستگی، توافق و ابراز محبت) در زنان شاغل فرهنگی انجام شد. این مطالعه با جستجوی کلیدواژه های تخصصی در پایگاه های معتبر داخلی و خارجی و تحلیل کیفی منابع مرتبط صورت گرفته است. یافته های مروری نشان می دهد که روایت درمانی از طریق بازنویسی روایت های سرکوب گر، جداسازی هویت زوجین از مشکل و کشف استثناهای موفقیت، به طور معناداری بر مولفه های سازگاری زناشویی تاثیر می گذارد. با این وجود، شکاف پژوهشی آشکاری در خصوص کاربرد این رویکرد به طور خاص برای زنان شاغل فرهنگی وجود دارد و اغلب مطالعات پیشین بر روی جمعیت عمومی زنان متاهل یا زنان خانه دار متمرکز بوده اند. در مجموع، روایت درمانی به لحاظ نظری و تجربی رویکردی امیدبخش برای بهبود سازگاری زناشویی محسوب می شود. بر اساس یافته های این مرور، انجام پژوهش های تجربی آینده با طرح های روش شناختی قوی تر و نمونه گیری تصادفی به طور ویژه بر روی زنان شاغل فرهنگی ضروری به نظر می رسد. نتایج این مطالعه می تواند تلویحات ارزشمندی برای مشاوران خانواده و درمانگران زوج در مراکز آموزش و پرورش فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

روایت درمانی ، سازگاری زناشویی ، ابعاد سازگاری