بهینه سازی پرتفوی مدل مارکویتز

هدف اصلی این پژوهش، بررسی و تحلیل بهینه سازی پرتفوی سرمایه گذاری بر اساس مدل میانگین–واریانس مارکویتز است. در محیط های مالی امروزی که نوسانات بازار و عدم قطعیت در بازده دارایی ها امری اجتناب ناپذیر است، تصمیم گیری مبتنی بر روش های علمی و کمی اهمیت ویژه ای دارد. مدل مارکویتز با ارائه چارچوبی نظام مند، امکان انتخاب ترکیبی از دارایی ها را فراهم می کند که ضمن حداکثرسازی بازده مورد انتظار، کمترین سطح ریسک ممکن را برای سرمایه گذار ایجاد کند.در این تحقیق، ابتدا مفاهیم اساسی همچون بازده، ریسک، واریانس، کوواریانس و همبستگی میان دارایی ها بررسی شد. سپس مدل بهینه سازی مارکویتز برای تعیین ترکیب بهینه دارایی ها به کار گرفته شد و مرز کارا (Efficient Frontier) استخراج گردید. یافته ها نشان داد که تنوع بخشی مناسب و انتخاب دارایی هایی با همبستگی پایین می تواند ریسک غیرسیستماتیک پرتفوی را کاهش داده و بازده و ثبات عملکرد سرمایه گذاری را افزایش دهد. همچنین نتایج نشان داد که مدل مارکویتز قادر است با در نظر گرفتن محدودیت های واقعی بازار، ترکیبی کارا و منطقی از دارایی ها ارائه دهد.به طور کلی، نتایج پژوهش تایید می کند که استفاده از مدل مارکویتز یک ابزار کارآمد برای مدیریت ریسک و بهینه سازی پرتفوی است و می تواند به سرمایه گذاران کمک کند تا با انتخاب سبدی مناسب، عملکرد سرمایه گذاری خود را در شرایط گوناگون بازار بهبود بخشند. این مدل علاوه بر ارائه مبنایی علمی برای تصمیم گیری مالی، درک عمیق تری از رابطه ریسک و بازده ارائه می دهد و نقش مهمی در توسعه استراتژی های نوین سرمایه گذاری ایفا می کند