درباره شعر حافظ، جهان بینی او و شخصیتش

این پژوهش به تحلیل جهان بینی و شخصیت حافظ شیرازی، در پرتو اشعار او می پردازد. حافظ، که در قرن هشتم هجری زیست، فراتر از یک شاعر غزل سرا، فیلسوفی است که نظام فکری او بر مفاهیم کلیدی چون «رندی»، «عشق»، «نقد ریاکاری» و «اصالت حال» بنا شده است. جهان بینی او، واکنشی هوشمندانه به تناقضات اجتماعی و فکری عصر خویش بود؛ تقابل میان مسجد و میخانه، زهد و عشق، عقل و مستی، در اشعار او به زبانی نمادین و دوپهلو طرح می شود. شخصیت حافظ، که در قالب «رند» متجلی می شود، نمادی از آزادی اندیشه، مدارا، و عبور از جزم اندیشی است. این شخصیت، با هوش هیجانی بالا و روحیه ی منتقد، توانست در عین حضور در متن جامعه، نگاهی نو به هستی و انسان ارائه دهد. اهمیت این پژوهش در بازخوانی میراث حافظ برای فهم «انسان معاصر» و ارائه الگویی از «شک گرایی مثبت» و «پذیرش کثرت» است. روش تحقیق به کاررفته، تحلیل گفتمان و روش میان رشته ای (ادبیات، فلسفه، روان شناسی) است تا لایه های عمیق جهان بینی و پیوند آن با شخصیت منحصربه فرد حافظ کشف شود. نتیجه گیری حاکی از آن است که حافظ، نه تنها یک شاعر، بلکه یک حکیم «عشق محور» است که جهان بینی اش، دعوتی به زیستن آگاهانه و انسانی در جهانی پر از ابهام است.

کلیدواژه ها:

حافظ شیرازی ، عرفان اسلامی ، زبان نمادین ، سلوک ، استغنا ، وحدت وجود ، نقد سالوس.