تحلیل تطبیقی سیاست های بازاجتماعی شدن بزهکاران در نظام حقوق کیفری ایران با تاکید بر پیشگیری ثالثیه

اصلاح و بازاجتماعی سازی بزهکاران، یکی از اهداف بنیادین نظام عدالت کیفری نوین و رکن اصلی پیشگیری ثالثیه محسوب می شود. پیشگیری ثالثیه بعنوان یکی از گونه های نوین پیشگیری، با تمرکز بر بازپذیری اجتماعی مجرم، از تکرار جرم جلوگیری می نماید. هدف این پژوهش، تحلیل تطبیقی سیاست های بازاجتماعی شدن بزهکاران در حقوق کیفری ایران و ارزیابی میزان انطباق آن با اصول پیشگیری ثالثیه است. روش تحقیق، توصیفی-تحلیلی و برمبنای داده های کتابخانه ای و اسنادی صورت گرفته است. یافته های تحقیق نشان می دهد که با وجود پیش بینی نهادهایی چون آزادی مشروط، تعویق صدورحکم، خدمات عمومی و مراقبت پس از خروج، ضعف در اجرا، فقدان پرونده شخصیت، کمبود زیرساخت های بازپرورانه و ناهماهنگی بین نهادها، اثربخشی این سیاست ها را کاهش داده است. در نتیجه، تحقق واقعی اهداف بازاجتماعی شدن، مستلزم تقویت ابعاد روان شناختی، اجتماعی و حرفه آموزی، بازنگری در سیاست های تقنینی و اجرایی است که بدون مداخلات چندلایه و هماهنگ، پیشگیری ثالثیه به شکل موثر محقق نخواهد شد.

کلیدواژه ها:

بازاجتماعی شدن بزهکاران ، پیشگیری ثالثیه ، حقوق کیفری ایران ، سیاست جنایی تقنینی ، اصلاح و بازپروری مجرمان.