بررسی همسریابی اینترنتی از منظر اسلام

این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی به «همسریابی اینترنتی از منظر اسلام» می پردازد و مشروعیت، چارچوب های شرعی، مزایا و آسیب های آن را در بستر آموزه های اسلامی مورد واکاوی قرار می دهد. یافته های پژوهش نشان می دهد که از منظر فقهی، اصل استفاده از اینترنت برای همسریابی با استناد به «اصل اباحه» و در صورت فقدان مفسده، به صورت ذاتی مباح است. گفت وگوی اولیه میان دو نامحرم برای شناخت، در چارچوب شرایطی چون هدفمندی، عدم ریبه، رعایت حدود گفتاری و پرهیز از خلوت یا رابطه عاطفی پیش از عقد، مجاز شمرده می شود. نظرات مراجع تقلید نیز بر این نکته تاکید دارند که مشروعیت این روش منوط به رعایت موازین شرعی، وجود نظارت و التزام به احتیاط است و استفاده از پلتفرم های غیرقابل اعتماد و فاقد ضابطه مجاز نیست. کارآمدی و مشروعیت این روش در گرو طراحی پلتفرم های تحت نظارت نهادهای دینی و فرهنگی، آموزش احکام و اخلاق ارتباطی به کاربران و تدوین چارچوب های قانونی و شرعی برای ساماندهی آن است.

کلیدواژه ها:

همسریابی ، اینترنت ، اسلام ، معیار انتخاب همسر.