اثربخشی مداخلات مبتنی بر همدلی الگوریتمی در کاهش انزوای اجتماعی دانش آموزان: رویکردی تلفیقی از مدل سازی ریاضی و مشاوره مدرسه

در عصر دیجیتال، انزوای اجتماعی دانش آموزان به یک بحران خاموش تبدیل شده است که روش های سنتی غربالگری قادر به شناسایی دقیق و به موقع آن نیستند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مداخلات مبتنی بر «همدلی الگوریتمی» در کاهش انزوای اجتماعی، رویکردی نوین را از طریق تلفیق تحلیل شبکه های اجتماعی (ریاضیات گراف) و پروتکل های مشاوره مدرسه ارائه می دهد. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که با روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه احساس تنهایی (UCLA)، ماتریس های مجاورت کلاسی و نرم افزار تحلیل شبکه (Gephi) بود. در گروه آزمایش، الگوریتم های مرکزیت و خوشه بندی برای شناسایی دانش آموزان حاشیه ای (Isolates) به کار رفت و سپس مداخلات مشاوره ای هدفمند بر اساس داده های ریاضی اجرا شد. یافته ها نشان داد که تلفیق تحلیل ریاضی با مشاوره، به طور معناداری (P<۰.۰۱) انزوای اجتماعی را در گروه آزمایش نسبت به گروه گواه کاهش داده است. نتایج حاکی از آن است که همدلی الگوریتمی با عینی سازی روابط پنهان کلاسی، به مشاوران امکان می دهد تا مداخلات پیشگیرانه و دقیقی را طراحی کنند. این پژوهش پیشنهاد می کند که مدارس از داده های تعاملی به عنوان مکملی برای شهود انسانی مشاوران استفاده نمایند.

کلیدواژه ها:

همدلی الگوریتمی ، انزوای اجتماعی ، نظریه گراف ، مشاوره مدرسه ، تحلیل شبکه های اجتماعی ، سلامت روان دانش آموزان