رویکردهای هوشمند در تصمیم گیری تعاملی خلبان با کمک خلبان هوش مصنوعی در ربات های پرنده: مروری بر مبانی، روش ها و کاربردها

هفتمین انقلاب نظامی، بیش از هر زمان دیگر بر پایه فناوری های نوین نظیر هوش مصنوعی، سامانه های خودمختار و رباتیک هوشمند شکل می گیرد و ظرفیت دگرگون سازی فرآیندهای فرماندهی، کنترل و تصمیم گیری را داراست. پیشرفت های اخیر در حوزه هوش مصنوعی (AI) و سامانه های خودمختار، فرصت های بی سابقه ای برای تحول تصمیم گیری در هوانوردی فراهم کرده است. این مقاله مروری بر رویکردهای هوشمند در تصمیم گیری تعاملی خلبان با کمک خلبان هوش مصنوعی در ربات های پرنده ارائه می دهد و تاکید دارد که همکاری انسان–ماشین باید ضمن حفظ عاملیت انسانی، بهره وری، ایمنی و انعطاف پذیری سامانه های پروازی را افزایش دهد. ابتدا سیر تحول سامانه های پروازی و گذار از کنترل های مکانیکی به دیجیتال و هوشمند مرور می شود و سپس مبانی خودمختاری و سطوح تصمیم گیری خودکار در پهپادها و هواپیماهای بدون سرنشین بررسی می گردد. مقاله به تحلیل مدل های تعامل خلبان و کمک خلبان AI، الگوریتم های یادگیری ماشین و شبکه های عصبی، و سامانه های کنترل و ناوبری مقاوم در شرایط نامطمئن می پردازد. همچنین چالش های انسانی و فنی شامل اعتماد، بار شناختی، شفافیت تصمیم گیری و پذیرش خلبان، مورد بحث قرار می گیرد. نتایج این مرور نشان می دهد که چارچوب های همکارانه انسان–ماشین، از طریق ترکیب یادگیری ماشین و پشتیبانی شناختی، می توانند کیفیت تصمیم گیری، ایمنی پرواز و تاب آوری عملیات ربات های پرنده را بهبود دهند و افق های جدیدی برای توسعه سامانه های پروازی خودمختار تطبیق پذیر فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، کمک خلبان ، ربات های پرنده ، تعامل انسان–ماشین ، خودمختاری موازی ، یادگیری تقویتی ، شبکه های عصبی ، تصمیم گیری تعاملی