چرا با وجود آگاهی از ضرورت تغییر، همچنان کلاس های درس از تبدیل شدن به «کارگاه اندیشه» باز می مانند.

چالش اصلی پژوهش حاضر، تبیین این واقعیت است که چرا با وجود آگاهی از ضرورت تغییر، همچنان کلاس های درس از تبدیل شدن به یک «کارگاه اندیشه» باز می مانند. در یک کارگاه اندیشه، دانش نه یک محصول نهایی و بسته بندی شده، بلکه فرآیندی در حال شدن است؛ اما در وضعیت فعلی، حاکمیت روش های حافظه محور و تمرکز مفرط بر نتایج آزمون های استاندارد، مجالی برای تامل، شک و بازآفرینی باقی نگذاشته است. در چنین بستری، «پرسش» که موتور محرک تفکر است، جای خود را به «پاسخ های از پیش تعیین شده» داده و دانش آموزان به جای آموختن «چگونه اندیشیدن»، تنها «به چه اندیشیدن» را تمرین می کنند.