کارگاه اندیشه، استعاره ای است که از بطن نیاز به «خرد کاربست محور»

کارگاه اندیشه، استعاره ای است که از بطن نیاز به «خرد کاربست محور» برمی آید. وقتی از کارگاه سخن می گوییم، ذهن به سوی ابزار، ماده ی خام، تلاش جسمانی و در نهایت، «خلق» متمایل می شود. در یک کارگاه واقعی، هیچ کس بر صندلی تماشاچی نمی نشیند؛ همه غرق در کارند. تبدیل کلاس به کارگاه، یعنی تبدیل «سکوت ممتد شاگردان» به «هیاهوی سازنده ی گفتگو». در این ساحت، ماده ی خام ما نه چوب و آهن، بلکه «ایده ها، فرضیه ها و پارادوکس ها» هستند. ابزار ما نیز نه چکش و مته، بلکه «منطق، تفکر انتقادی، واکاوی دیالکتیکی و تخیل خلاق» است. در این فضا، کلاس دیگر یک محیط فیزیکی با ردیف های منظم صندلی نیست، بلکه یک «اکوسیستم شناختی» است که در آن هر جرقه ی ذهنی، پتانسیل تبدیل شدن به یک حریق آگاهی را دارد.