آیا دیوارهای کلاس درس، هنوز هم مرزهای دانایی هستند یا به حصاری برای بند کشیدن اندیشه بدل گشته اند؟

در سپیده دم هزاره ی سوم، نظام های آموزشی جهان با پرسشی بنیادین و سهمگین روبرو شده اند: «آیا دیوارهای کلاس درس، هنوز هم مرزهای دانایی هستند یا به حصاری برای بند کشیدن اندیشه بدل گشته اند؟» قرن هاست که سایه ی سنگین الگوی «بانکداری آموزشی» بر سر مدارس سنگینی می کند؛ الگویی که در آن دانش آموز به مثابه ی حساب پس اندازی تهی فرض می شود که معلم باید سکه های فرسوده ی اطلاعات را در آن واریز کند. اما امروزه، این کالبد بی روح دیگر تاب تحمل نبض تند تغییرات جهانی را ندارد. ما در دورانی زیست می کنیم که اطلاعات، نه یک کالای کمیاب، بلکه جریانی سیل آساست که از هر سو بر ذهن بشر می بارد. در این میان، کلاس درس اگر نتواند هویت خود را از «محل انباشت» به «محل پردازش» تغییر دهد، در غبار تاریخ محو خواهد شد. از همین روی، مفهوم «کلاس درس به مثابه کارگاه اندیشه» نه یک انتخاب تفننی، بلکه یک ضرورت وجودی برای بقای آموزش است.