از حافظه تا فهم : عبور از آموزش حفظی به یادگیری عمیق

این پژوهش به بررسی گذار از آموزش حفظی به یادگیری عمیق در فرایند تعلیم و تربیت می پردازد. در بسیاری از نظام های آموزشی، تاکید اصلی بر حفظ و بازگویی مطالب است؛ رویکردی که اگرچه ممکن است به موفقیت در آزمون ها کمک کند، اما اغلب به یادگیری سطحی و کوتاه مدت منجر می شود و فرصت درک عمیق مفاهیم و کاربرد دانش در موقعیت های واقعی را محدود می کند. در مقابل، یادگیری عمیق بر فهم معنادار مفاهیم، ایجاد ارتباط میان دانسته ها و توانایی استفاده از دانش در حل مسائل تاکید دارد.در این پژوهش با بهره گیری از مبانی نظری یادگیری معنادار آزوبل، دیدگاه ساختن گرایی و نظریه سطوح پردازش اطلاعات، تفاوت های میان آموزش حافظه محور و یادگیری عمیق بررسی شده است. همچنین نقش عواملی همچون روش های تدریس فعال، مشارکت دانش آموزان در فرایند یادگیری، طرح پرسش های مفهومی، یادگیری مبتنی بر مسئله، فعالیت های پروژه محور و شیوه های ارزشیابی در شکل گیری یادگیری عمیق مورد توجه قرار گرفته است.یافته ها نشان می دهد که زمانی که دانش آموزان در محیط های یادگیری فعال قرار می گیرند و فرصت تحلیل، پرسشگری، تعامل و تجربه عملی دارند، درک مفاهیم عمیق تر و پایدارتر شکل می گیرد. همچنین نتایج حاکی از آن است که نقش معلم به عنوان راهنما و تسهیل گر یادگیری، و نیز استفاده از ارزشیابی هایی که بر تحلیل و کاربرد تاکید دارند، در تقویت یادگیری عمیق بسیار موثر است.در مجموع، نتایج این پژوهش نشان می دهد که حرکت از آموزش حفظی به سوی یادگیری عمیق مستلزم تغییر در نگرش ها، روش های تدریس و شیوه های ارزشیابی است. چنین تحولی می تواند به ارتقای کیفیت یادگیری، پرورش توانایی های شناختی بالاتر و تربیت نسلی خلاق و توانمند در مواجهه با چالش های دنیای امروز کمک کند.

کلیدواژه ها:

: حافظه ، فهم ، آموزش حفظی ، یادگیری عمیق