اثربخشی مداخله سازگاری اجتماعی بر شایستگی تحصیلی ، تعادل ذهنی و ارزش های تحصیلی در دانش آموزان مقطع ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی برنامه آموزش سازگاری اجتماعی بر استقلال عاطفی و شایستگی اجتماعی و ارزش-های تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر ارومیه انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه و پیگیری یک ماهه بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان ابتدایی متوسطه شهر ارومه بوده که در سال تحصیلی ۱۴۰۵ -۱۴۰۴ مشغول به تحصیل بودند. در این میان، بر اساس روش نمونه گیری در دسترس و ملاک های ورود و خروج به پژوهش نهایتا ۴۰ نفر از جامعه آماری انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه ۲۰ نفره آزمایش و کنترل گماشته شدند. ابزارهای مطالعه ی حاضر نیز پرسشنامه استقلال عاطفی استنبرگ و سیلور برگ (۱۹۸۶)، پرسشنامه شایستگی اجتماعی دانش آموزان کوهن و رسمن(۱۹۷۲) و پرسشنامه ارزش های تحصیلی مدل پینتریچ و همکاران (۱۹۹۷) بود. گروه آزمایش ۱۰ جلسله ۹۰ دقیقه ای پروتکل آموزشی سازگاری اجتماعی را دریافت کرد و گروه گواه هیچ مداخله ای دریافت نکرد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس آمیخته و براساس رعایت مفروضه های آن صورت گرفت. نتایج نشان داد که پروتکل آموزشی سازگاری اجتماعی بر استقلال عاطفی، شایستگی اجتماعی و ارزش های تحصیلی دانش آموزان اثربخش (۰۰۱/۰>P) است. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که یافته های این مطالعه از اثربخشی پروتکل آموزشی سازگاری اجتماعی بر استقلال عاطفی، شایستگی اجتماعی و ارزش های تحصیلی حمایت می کند.

کلیدواژه ها:

آموزش سازگاری اجتماعی ، استقلال عاطفی ، شایستگی اجتماعی ، ارزش های تحصیلی.