نقش قصه های بومی و محلی در آموزش فارسی به کودکان

قصه های بومی و محلی به عنوان بخشی از میراث فرهنگی ناملموس، ظرفیت قابل توجهی در تقویت زبان آموزی و ارتقای مهارت های ارتباطی کودکان دارند. بهره گیری از این روایت ها در آموزش فارسی نه تنها موجب افزایش علاقه مندی یادگیرندگان به زبان می شود، بلکه زمینه ای برای انتقال ارزش های فرهنگی، تقویت هویت زبانی و پرورش مهارت های تفکر خلاق فراهم می سازد. در سال های اخیر، توجه پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت به نقش روایت های سنتی در فرآیند یاددهی یادگیری افزایش یافته و نتایج مطالعات نشان داده است که این نوع متون، به دلیل ساختار ساده، تخیل برانگیز و پیوند عمیق با زندگی روزمره، تاثیر مثبتی بر درک زبانی و مهارت های خواندن کودکان دارند. این مقاله با رویکردی توصیفی تحلیلی به بررسی کارکردهای آموزشی قصه های بومی در آموزش زبان فارسی پرداخته و تلاش دارد ابعاد زبانی، فرهنگی و تربیتی آن را تبیین کند.واژگان کلیدی: قصه های بومی، آموزش فارسی، کودکان، یادگیری زبان، فرهنگ شفاهی، تعلیم و تربیت