حکمرانی مشارکتی در فقه سیاسی و حقوق عمومی معاصر

مقاله «حکمرانی مشارکتی در فقه سیاسی و حقوق عمومی معاصر» به این مساله می پردازد که چگونه می توان در چارچوب فقه سیاسی اسلام و نظام حقوق عمومی نوین، الگویی از حکمرانی را طراحی کرد که بر مشارکت فعال و ساختاریافته شهروندان در فرآیندهای تصمیم گیری عمومی استوار باشد. نوآوری این پژوهش در تلفیق مبانی نظری فقه اسلامی (مانند اصل شورا، بیعت و امر به معروف) با مفاهیم مدرن حکمرانی مشارکتی در حقوق عمومی (نظیر حق دسترسی به اطلاعات، نهادهای مشورتی و پاسخگویی نهادهای دولتی) و ارائه الگویی بومی و کارآمد برای جوامع اسلامی است. نتایج نشان می دهد که فقه سیاسی شیعه با تکیه بر اصولی مانند مصلحت نظام و حق محوری، قابلیت تاسیس نهادهای مشورتی پایدار و قانونمند را دارد و این رویکرد می تواند هم به افزایش مشروعیت نظام حکومتی و هم به ارتقای کارآمدی و عدالت در توزیع منابع عمومی بینجامد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی ، مشارکتی ، حقوق عمومی معاصر ، فقه سیاسی.