تحلیل آرایه های بلاغی در تفسیر صافی با تاکید بر مجاز ، استعاره و کنایه

بلاغت و زیبایی های بیانی از مهم ترین ابزارهای اثرگذاری قرآن کریم است. فیض کاشانی در تفسیر صافی با بهره گیری از مبانی بلاغت، آیات را به گونه ای تبیین می کند که جنبه های هنری و معنایی زبان قرآن آشکار گردد. در این مقاله انواع آرایه های بلاغی از جمله مجاز، استعاره، و کنایه در تفسیر صافی بررسی می شود و نشان داده می شود که فیض با درک عمیق از علوم ادبی، معنای باطنی و ظاهری آیات را به هم پیوند می زن

کلیدواژه ها:

بلاغت ، مجاز ، استعاره ، کنایه ، تفسیر صافی ، فیض کاشانی