تحلیل روش تفسیری فیض کاشانی در تفسیر صافی ، با تمرکز بر مبانی صدوری و دلالی

این پژوهش به بررسی دقیق روش تفسیری فیض کاشانی در تفسیر “صافی” می پردازد. تفسیر صافی، تفسیری است که به صراحت بر مبنای روایات معصومین (ع) استوار است و فیض کاشانی آن را “صافی” نامیده، زیرا معتقد است که پاک از آرای عوام و مفسران غیرمعصوم است. این مقاله بر دو دسته از مبانی تفسیری که در ساختار تفسیر وی نقش دارند، تمرکز می کند: مبانی صدوری و مبانی دلالی. مبانی صدوری اثبات می کنند که قرآن کلام الهی و بدون تحریف است. مبانی دلالی، که از اصول فقه و منطق اخذ شده اند، به مسائلی چون حجیت ظواهر، یکسانی مفاهیم در طول زمان و عدم انحصار معنای آیه به شان نزول خاص می پردازند. همچنین، این پژوهش به ویژگی های روش تفسیری فیض، از جمله جمع میان روایات و رد تفسیر به رای، و تاثیرپذیری از تفاسیر دیگر (مانند بیضاوی و مجمع البیان) در مواردی که روایت کافی نیست، اشاره دارد. این تحلیل نشان می دهد که با وجود رویکرد غالب روایی، فیض کاشانی از اجتهاد و قواعد عقلی و ادبی نیز در جایگاه خود بهره برده است.