بررسی رابطه بین روابط معلم – دانش آموز ، اهمال کاری تحصیلی و خودکارآمدی معلم با پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان مقطع ابتدایی

این مطالعه ارتباط بین کنترل تلاشگرانه در مدارس ابتدایی و پیشرفت تحصیلی را یک سال بعد ارزیابی کرد و اینکه آیا نزدیکی و تعارض معلم و دانش آموز در مدارس ابتدایی میانجی این ارتباط است. والدین، معلمان و ناظران از کنترل سخت کودکان و معلمان از سطوح درک شده نزدیکی و تعارض آن ها با دانش آموزان گزارش دادند. دانش آموزان خرده آزمون های درک مطلب و مسائل کاربردی آزمون های موفقیت وودکاک-جانسون و همچنین معیار رفتاری کنترل تلاشگرانه را تکمیل کردند. مدل های تحلیلی پیش بینی کننده پیشرفت تحصیلی با استفاده از چارچوب مدل معادلات ساختاری برآورد شدند. کنترل تلاشگرانه به طور مثبت پیشرفت تحصیلی را حتی زمانی که پیشرفت قبلی و سایر متغیرهای کمکی را کنترل می کرد، پیش بینی کرد. فرضیه های میانجیگری در یک مدل جداگانه مورد آزمایش قرار گرفتند. کنترل تلاشگرانه نزدیکی معلم و دانش آموز را به طور مثبت و تعارض معلم و دانش آموز را به شدت و منفی پیش بینی کرد. نزدیکی معلم و دانش آموز و کنترل تلاشگرانه، اما نه تعارض معلم و دانش آموز، با پیشرفت تحصیلی ارتباط مثبت و کوچکی داشت. کنترل تلاشگرانه همچنین به طور غیرمستقیم پیشرفت تحصیلی بالاتر را از طریق تاثیر مثبت بر نزدیکی معلم و دانش آموز و از طریق رابطه مثبت آن با پیشرفت تحصیلی اولیه پیش بینی کرد. یافته ها نشان می دهد که نزدیکی معلم و دانش آموز یکی از مکانیسم هایی است که از طریق آن کنترل تلاشگرانه با پیشرفت تحصیلی مرتبط است. کنترل تلاشگرانه همچنین پیش بینی کننده ثابت پیشرفت تحصیلی، فراتر از سطوح پیشرفت قبلی و کنترل نزدیکی و تعارض معلم و دانش آموز، با پیامدهایی برای برنامه های مداخله در تقویت مقررات و پیشرفت به طور همزمان بود.

کلیدواژه ها:

کنترل تلاشگرانه ، پیشرفت تحصیلی ، رابطه معلم –دانش آموز ، دانش آموزان.