نقش هوش هیجانی (EQ)در موفقیت مذاکره کنندگان

هوش هیجانی یکی از موثرترین سازه های روان شناختی در موفقیت فردی و بین فردی است و در سال های اخیر نقش آن در تعاملات سازمانی، رهبری و به ویژه فرآیند مذاکره به طور فزاینده ای مورد توجه قرار گرفته است. مذاکره یک فرآیند ارتباطی و تعاملی است که موفقیت در آن به توانایی فرد در درک احساسات خود و دیگران، مدیریت هیجان ها، همدلی، تنظیم رفتارهای ارتباطی و ایجاد ارتباط سازنده بستگی دارد. در این میان، هوش هیجانی به عنوان مجموعه ای از مهارت های شناختی-هیجانی، توانایی های میان فردی و درون فردی، نقش کلیدی در شکل دهی به رفتارهای مذاکره کنندگان ایفا می کند. این پژوهش با هدف بررسی نقش هوش هیجانی در موفقیت مذاکره کنندگان انجام شده و تلاش دارد نشان دهد افرادی که از سطح بالاتری از آگاهی هیجانی، خودتنظیمی، همدلی و مهارت های اجتماعی برخوردارند، در مدیریت تعارض ها، ایجاد رابطه موثر و کسب توافقات برد-برد موفق تر عمل می کنند. در مسیر انجام پژوهش، ادبیات نظری، پیشینه های داخلی و خارجی و چارچوب های مفهومی مرتبط مورد بررسی قرار گرفته و سپس با استفاده از روش توصیفی–همبستگی، داده ها از کارکنان سازمان های شهر اصفهان گردآوری شده است. نتایج نشان می دهد بین هوش هیجانی و موفقیت در مذاکره رابطه ای معنادار و مثبت وجود دارد و مولفه هایی همچون همدلی، کنترل هیجان ها و توانایی سازگاری بیشترین سهم را در این ارتباط دارند. این یافته ها بر ضرورت توجه سازمان ها به آموزش مهارت های هیجانی و برنامه های توسعه فردی برای مذاکره کنندگان تاکید می کند. (گلمن، ۱۳۹۷)

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، موفقیت مذاکره ، مهارت های ارتباطی ، مدیریت هیجان ها ، همدلی ، تعاملات سازمانی