نقش والدگری تحصیلی در شکل گیری انگیزش یادگیری در دانش آموزان مقطع ابتدایی

انگیزش یادگیری یکی از مهم ترین پیش بینی کننده های پیشرفت تحصیلی و سازگاری مدرسه ای در دانش آموزان مقطع ابتدایی است. در این میان، والدگری تحصیلی به عنوان مجموعه ای از نگرش ها، رفتارها و راهبردهای حمایتی والدین در قبال آموزش فرزندان، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری و تقویت انگیزش یادگیری ایفا می کند. هدف از این مقاله، مرور و تحلیل یافته های پژوهش های داخلی و خارجی درباره رابطه والدگری تحصیلی و انگیزش یادگیری در دانش آموزان دوره ابتدایی است. در این مطالعه مروری، پژوهش های منتشرشده در پایگاه های علمی معتبر طی دو دهه اخیر بررسی و طبقه بندی شدند. نتایج نشان می دهد سبک های والدگری مبتنی بر حمایت عاطفی، خودمختاری افزایی و مشارکت فعال در امور تحصیلی با سطوح بالاتر انگیزش درونی، خودکارآمدی تحصیلی و پشتکار در یادگیری همراه هستند. در مقابل، کنترل افراطی، فشار تحصیلی و مقایسه های منفی می توانند به کاهش انگیزش درونی و افزایش اضطراب تحصیلی منجر شوند. همچنین، یافته ها حاکی از آن است که کیفیت تعامل والد–کودک، باورهای والدین درباره یادگیری و شیوه های بازخورددهی آنان از عوامل میانجی مهم در این رابطه محسوب می شوند. بر اساس نتایج این مرور، می توان نتیجه گرفت که ارتقای آگاهی والدین درباره شیوه های موثر حمایت تحصیلی و طراحی برنامه های آموزشی خانواده محور می تواند نقش مهمی در تقویت انگیزش یادگیری و بهبود پیامدهای تحصیلی دانش آموزان ابتدایی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

والدگری تحصیلی ، انگیزش یادگیری ، دانش آموزان ابتدایی ، خودکارآمدی تحصیلی ، مشارکت والدین.