بررسی ضرورت ورود به حریم خصوصی افراد در فقه امامیه

حریم خصوصی یکی از اساسی ترین و مهم ترین مصادیق حقوق بشر است در فقه امامیه به موارد و مصادیقی برمی خوریم که از این حق دفاع نموده است. از وظایف و مسئولیت های بسیار خطیر، حساس و مهمی که آیین مقدس اسلام بدان اهتمامی شایسته و در خور مبذول داشته است، حفظ حرمت ها، آبرو و اعراض مسلمین و پرهیز از تفتیش عقاید و اسرار ایشان می-باشد. بنابراین، کنکاش و تجسس از مسائل خصوصی مردم و امور پنهانی ایشان جایز نیست و به هیچ کس اجازه داده نشده است که اسرار و معایب و لغزش های افراد مسلمان را افشا نموده و در میان مردم انتشار دهند. حفظ قلمرو حریم خصوصی چه در حریم منزل و خلوت افراد، حریم خانواده، حریم جسمانی افراد، حریم اطلاعات شخصی و حریم ارتباطات خصوصی مورد توجه آموزه های اخلاقی و احکام فقهی دین اسلام قرارگرفته اند. اما دقت و تامل بیشتر در آیات و روایات روشن می سازد که پایگاه و محدوده این حریم و موضوع آن، اسرار فردی و خانوادگی است که با مصالح جامعه هیچگونه ارتباطی ندارد، اما اموری که بر مصالح جامعه و حفظ نظام بستگی دارد، ناگزیر باید مورد مراقبت و تفتیش دقیق قرار گیرند، زیرا حکومت اسلامی که مسئولیت حفظ نظام و جامعه مسلمین را برعهده گرفته است بایستی اطلاعات لازم و کافی را در اوضاع و احوال حکومت ها و ملت های بیگانه و قرارها و برنامه هایی که بر ضد اسلام و مسلمین دارند بدست آورد و نیز باید در جمع آوری اخبار مربوط به تحرکات آنها و تحرکات ایادی و جاسوسان آنها وتوطئه های کفار و منافقان و ستمگران و طغیانگران، کوشا باشد. اما با توجه به این مبانی در ضرورت ورود به حریم خصوصی در فقه امامیه از جمله مبانی باب استثناء، اصل ضرورت، تخصیص، قواعد تزاحم و مصلحت و اهم و مهم. . . که حرمت و ممنوعیت ورود به حریم خصوصی افراد را نقض نموده است. لذا بر همین اساس جهت تشخیص ضرورت ورود به حریم خصوصی در این پژوهش با طرح مبانی و مصادیق ورود به حریم خصوصی در فقه اسلام در کنار قلمرو و مصادیق حریم خصوصی، ابزارهای نوینی در قالب حمایت های ویژه قانونی، برای حمایت از ضرورت ورود به حریم خصوصی در فقه امامیه سامان یابد.

کلیدواژه ها:

مبانی فقهی ، حریم ، خصوصی ، ضرورت ، مضطر