مروری بر نقش احساس تعلق به مدرسه در پیشرفت تحصیلی و سلامت روان دانش آموزان دوره ابتدایی

احساس تعلق به مدرسه به عنوان یکی از سازه های کلیدی در روان شناسی تربیتی، نقش مهمی در کیفیت تجربه مدرسه و پیامدهای تحصیلی و روان شناختی دانش آموزان دوره ابتدایی ایفا می کند. هدف این مقاله مروری، تبیین مفهوم احساس تعلق به مدرسه، مرور چارچوب های نظری مرتبط، و جمع بندی شواهد پژوهشی درباره ارتباط آن با پیشرفت تحصیلی و سلامت روان در دانش آموزان ابتدایی است. در این مرور، مطالعات داخلی و بین المللی مرتبط با احساس تعلق، انگیزش و مشارکت تحصیلی، و شاخص های سلامت روان (مانند اضطراب، افسردگی، استرس مدرسه ای، عزت نفس و مشکلات رفتاری) بررسی شده اند. یافته های کلی نشان می دهد احساس تعلق بالاتر با افزایش انگیزش و درگیری تحصیلی، بهبود خودکارآمدی، حضور منظم تر در مدرسه و عملکرد بهتر در دروس اصلی همراه است و در عین حال با کاهش نشانه های اضطراب و افسردگی، کاهش مشکلات رفتاری و افزایش بهزیستی روان شناختی ارتباط دارد. همچنین شواهد حاکی از آن است که کیفیت رابطه معلم–دانش آموز، حمایت همسالان، عدالت و امنیت ادراک شده در مدرسه، جو کلاس، و مشارکت خانواده از مهم ترین پیشایندهای احساس تعلق هستند و این سازه می تواند به صورت میانجی یا تعدیل گر، اثرات محیط مدرسه را بر پیامدهای تحصیلی و روانی تبیین کند. در پایان، بر ضرورت طراحی و اجرای مداخلات مدرسه محور برای تقویت جو حمایتی، روابط مثبت و مشارکت فعال دانش آموزان در دوره ابتدایی تاکید می شود.

کلیدواژه ها:

احساس تعلق به مدرسه ، پیشرفت تحصیلی ، سلامت روان ، دوره ابتدایی ، رابطه معلم–دانش آموز ، جو مدرسه.