تاثیر روش تدریس معکوس در یادگیری پایدار و مهارت حل مسئله در دوره دوم ابتدایی شهر کرمان

این پژوهش با هدف بررسی" تاثیر روش تدریس معکوس در یادگیری پایدار و مهارت حل مسئله ریاضی در دوره دوم ابتدایی " انجام گرفته است این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها، نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر و پسر دوره دوم ابتدایی شهر کرمان می باشد. حجم نمونه با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای۲۰ نفر انتخاب شدند .ابزارهای مورد استفاده این تحقیق پرسشنامه های۱-پرسشنامه یادگیری پایدار درس ریاضی مدنی و باغیشخی، (۱۴۰۰) ۲- پرسشنامه حل مسئله هپنر (۱۹۷۸) و برای سنجش روش تدریس معکوس از پکیج روش تدریس معکوس سمز و برگمن بهره گرفته شد.میزان پایایی هم در این تحقیق با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ برای پرسشنامه های مذکور به ترتیب۷۰/، ۸۳/۰ به دست آمد. داده های جمع آوری شده، با تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که در تاثیرگذاری روش تدریس معکوس بر یادگیری پایدار مقدار اماره F ۸۱/۴ است و از لحاظ سطح معنی داری مورد تایید واقع شد. در نتایج تاثیرگذاری روش تدریس معکوس بر مهارت حل مسئله درس ریاضی آماره F مورد تایید شد و نشان داد که دانش آموزان با روش تدریس معکوس و غیر معکوس با یکدیگر تفاوت دارند. بنابراین روش تدریس معکوس می تواند بر یادگیری پایدار و توانایی حل مسئله ریاضی دانش آموزان تاثیر بگذارد. همچنین این روش با فراهم کردن فرصت مرور چندباره محتوا و تعامل بیشتر با معلم و همکلاسی ها، به تثبیت و ماندگاری یادگیری کمک می کند.

کلیدواژه ها:

تدریس معکوس ، یادگیری پایدار ، مهارت حل مسئله ، ریاضی