پیش بینی خوش بینی تحصیلی براساس مدیریت استعداد و درگیری تحصیلی در بین دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه

هدف این پژوهش، پیش بینی خوش بینی تحصیلی دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه بر اساس مدیریت استعداد و درگیری تحصیلی بود. این مطالعه با استفاده از روش توصیفی–همبستگی انجام شد و جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهرستان لالی در سال تحصیلی ۴۰۴ - ۱۴۰۳ بود که از میان آن ها نمونه ای به روش تصادفی انتخاب گردید. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد مدیریت استعداد با الهام از چارچوب احمدی و همکاران (۱۳۹۱) و فیلیپس و روپر (۲۰۰۹)، درگیری تحصیلی ریو (۲۰۱۳) و خوش بینی تحصیلی اسچنن- موران و همکاران (۲۰۱۳) تحلیل داده ها با روش رگرسیون چندگانه انجام گرفت. یافته ها نشان دادند که مدیریت استعداد به طور کلی ۲۸/۸ درصد از واریانس خوش بینی تحصیلی را تبیین می کند که در میان مولفه های آن، «توسعه و پرورش استعدادها» بیشترین سهم (۲۴/۱ درصد) را داشت. همچنین، درگیری تحصیلی سهم قابل توجهی در پیش بینی خوش بینی تحصیلی داشت و ابعاد آن به ترتیب «شناختی» (۲۲/۸ درصد)، «رفتاری» (۵/۹ درصد)، «عاملی» (۳/۱ درصد) و «عاطفی» (۱ درصد) بیشترین توضیح را ارائه دادند. ترکیب دو متغیر مدیریت استعداد و درگیری تحصیلی، ۳۸/۵ درصد از واریانس خوش بینی تحصیلی را تبیین نمود که بیانگر هم افزایی این عوامل است. این یافته ها با نظریه سرمایه روان شناختی و مدل های توسعه استعداد همسو هستند و اهمیت راهبردهای مدرسه برای شناسایی، پرورش و حمایت از استعدادهای دانش آموزان را در کنار افزایش درگیری شناختی و رفتاری آنان تایید می کنند. بر این اساس، پیشنهاد می شود سیاست های آموزشی با تاکید بر ایجاد فرصت های یادگیری فعال، ارتقای خودکارآمدی و فراهم سازی محیط های حمایتگر اتخاذ شوند تا نگرش مثبت و امید به آینده تحصیلی در دانش آموزان تقویت گردد.

کلیدواژه ها:

خوش بینی تحصیلی ، مدیریت استعداد ، درگیری تحصیلی