مقاوم سازی لرزه ای بناهای تاریخی با استفاده از فناوریهای نوین (FRP و میراگرها)

بناهای تاریخی به عنوان بخش مهمی از میراث فرهنگی و هویت تاریخی جوامع دارای ارزشهای معماری هنری و اجتماعی قابل توجهی هستند. با این حال بسیاری از این سازه ها در برابر مخاطرات طبیعی به ویژه زمین لرزه آسیب پذیر هستند. استفاده از مصالح سنتی نظیر آجر، سنگ و ملات های آهکی، نبود سیستم های مقاوم در برابر نیروهای جانبی و همچنین فرسودگی ناشی از گذشت زمان از جمله عواملی هستند که موجب کاهش مقاومت لرزه ای این بناها شده اند. در دهه های اخیر پیشرفت های قابل توجهی در زمینه فناوری های نوین مهندسی سازه صورت گرفته است که امکان مقاوم سازی سازه ها را با حداقل مداخله در ساختار اصلی فراهم می کند. از جمله مهمترین این فناوری ها میتوان به استفاده از الیاف پلیمری تقویت شده (FRP) و سیستم های میراگر لرزه ای اشاره کرد. این فناوری ها به دلیل وزن کم، مقاومت بالا، قابلیت نصب سریع و حداقل تاثیر بر ویژگی های معماری بنا به عنوان راهکارهای موثر در مقاوم سازی بناهای تاریخی مورد توجه قرار گرفته اند. هدف این پژوهش بررسی نقش فناوری های FRP و میراگرها در افزایش عملکرد لرزه ای بناهای تاریخی و تحلیل مزایا و محدودیت های آنها در فرآیند مقاوم سازی است. روش تحقیق در این مطالعه توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر بررسی منابع علمی معتبر داخلی و خارجی است. نتایج پژوهش نشان می دهد که استفاده از FRP می تواند ظرفیت برشی و خمشی عناصر بنایی را افزایش داده و احتمال شکست ترد در دیوارها را کاهش دهد، در حالی که میراگرها با جذب انرژی لرزه ای موجب کاهش تغییر مکان و نیروهای وارد بر سازه می شوند. در نهایت ترکیب این فناوری ها می تواند به عنوان راهکاری موثر برای افزایش ایمنی لرزه ای بناهای تاریخی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مقاوم سازی لرزه ای بناهای تاریخی ، FRP ، میراگرها ، بهسازی لرزه ای ، میراث فرهنگی