نقش همکاری والدین در انجام تکالیف منزل بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

همکاری والدین در تکالیف منزل یکی از مهم ترین عوامل غیردرسی موثر بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان محسوب می شود. این پژوهش با هدف بررسی رابطه میان میزان و کیفیت مشارکت والدین در انجام تکالیف و نتایج تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی و متوسطه طراحی شده است. رویکرد این مطالعه ترکیبی (کیفی و کمی) بوده و بر اساس مدل های نظری برونفنبرنر (اکوسیستم آموزشی) و استین مولر (نظریه زمینه سازی فرهنگی) بنا شده است. یافته های حاصل از مرور ادبیات و تحلیل داده های موجود نشان می دهد که صرف حضور فیزیکی والدین کافی نیست، بلکه «کیفیت» تعامل، «استقلال بخشی» به دانش آموز و «انتظارات واقع بینانه» نقش تعیین کننده ای دارند. نتایج حاکی از آن است که مشارکت مثبت و حمایتگر والدین با افزایش انگیزش درونی، بهبود مهارت های خودتنظیمی و ارتقای نمرات دروس اصلی (ریاضی و علوم) همبستگی مثبت و معناداری دارد. با این حال، کنترل گری افراطی و دخالت های هیجانی می تواند منجر به کاهش اعتمادبه نفس و افزایش اضطراب تکلیف شود. این مقاله راهکارهای عملی برای مدارس و خانواده ها جهت بهینه سازی این همکاری ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مشارکت والدین ، تکالیف منزل ، پیشرفت تحصیلی ، خودتنظیمی ، سبک های فرزندپروری ، تعامل خانه و مدرسه.