سیر تحول تاریخی آموزش الکترونیکی در نظام های آموزشی

تاریخچه آموزش الکترونیکی در ایران و جهان، مسیر تکاملی پرفراز و نشیبی را طی کرده است که از آموزش های مکاتبه ای آغاز و به محیط های یادگیری کاملا هوشمند و مبتنی بر هوش مصنوعی ختم شده است. در نظام آموزشی ایران، گذار از آموزش های حضوری به سمت استفاده از ابزارهای کمک آموزشی الکترونیکی، در ابتدا با رویکردی محتاطانه و به عنوان مکمل آموزش های سنتی آغاز گردید. با توسعه زیرساخت های شبکه ملی اطلاعات و افزایش نفوذ اینترنت در سطوح مختلف جامعه، آموزش الکترونیکی از یک ابزار جانبی به یک ضرورت راهبردی در نظام های آموزشی بدل شد. رخدادهای جهانی نظیر پاندمی های سلامت، این فرآیند تحول را تسریع کرد و نظام های آموزشی را ناگزیر به بازنگری در ساختارهای سنتی و مهاجرت سریع به بسترهای آنلاین نمود. امروزه، سیر تحول آموزش الکترونیکی در کشور ما از مرحله صرفا محتوا محور عبور کرده و به سمت بسترهای تعاملی و نظام های مدیریت یادگیری (LMS) حرکت کرده است که در آن تجربه کاربری دانش آموز و شخصی سازی آموزش در اولویت قرار دارد. این تکامل تاریخی نشان دهنده تغییر جهت از آموزش های توده ای به سمت رویکردهای یادگیری فردی و انعطاف پذیر است که ظرفیت های بی نظیری را برای ارتقای عدالت آموزشی در مناطق مختلف فراهم آورده است (فردانش و همکاران، ۱۳۹۹).