بررسی تجارب برتر جهانی در به کارگیری تدریس مجازی در مدارس

بررسی تجارب برتر جهانی در به کارگیری تدریس مجازی در مدارس نشان می دهد کشورهایی که در این زمینه موفق تر بوده اند، رویکردی مرحله ای، نظام مند و مبتنی بر شواهد را دنبال کرده اند. در این کشورها، قبل از فراگیر شدن آموزش مجازی، زیرساخت های فنی، محتوای استاندارد، نظام اعتباربخشی، برنامه های توانمندسازی معلمان و چارچوب های ارزشیابی توسعه یافته است. استفاده از مدل های آموزش ترکیبی، ایجاد مدارس مجازی رسمی، تدوین استانداردهای ملی برای محتوای الکترونیکی و راهنمایی های روشن برای معلمان و والدین، از مشترکات این تجارب است. در بسیاری از این نظام ها، از داده های بزرگ (Big Data) و تحلیل یادگیری (Learning Analytics) برای پایش مستمر وضعیت تحصیلی دانش آموزان و ارائه مداخلات بهنگام استفاده می شود. در عین حال، بر حفظ ارتباط انسانی، سلامت روان دانش آموزان و کاهش فشار بیش از حد ناشی از تکالیف آنلاین تاکید شده است. پژوهشگران ایرانی با مطالعه این تجارب، بر ضرورت بومی سازی آن ها با توجه به فرهنگ، ساختار و امکانات کشور تاکید می کنند؛ به ویژه تاکید می شود که تقلید صرف از مدل های خارجی بدون توجه به زمینه های اجتماعی و اقتصادی، نتیجه مطلوبی در پی نخواهد داشت (رحمانی و همکاران، ۱۳۹۹؛ شریفی نیا، ۱۴۰۱).