تاثیر تدریس مجازی بر انگیزش و مشارکت تحصیلی دانش آموزان

تدریس مجازی می تواند هم فرصت هایی برای افزایش انگیزش و مشارکت تحصیلی دانش آموزان فراهم کند و هم در صورت ضعف طراحی، به کاهش انگیزه و انزوا منجر شود. از منظر نظریه خودتعیین گری، اگر محیط مجازی نیازهای سه گانه شایستگی، خودمختاری و ارتباط را برآورده سازد، انگیزش درونی دانش آموزان تقویت خواهد شد. امکان یادگیری با سرعت فردی، انتخاب مسیرهای یادگیری، دسترسی متنوع به منابع و فرصت ابراز حضور در محیط های نسبتا کم استرس تر نسبت به کلاس حضوری، می تواند مشارکت برخی دانش آموزان کم رو را افزایش دهد. در مقابل، نبود تعامل موثر، طراحی یکنواخت و سخنرانی محور، مشکلات فنی و بازخوردهای دیرهنگام، انگیزه و مشارکت را کاهش می دهد. یافته های برخی مطالعات داخلی نشان داده اند که به کارگیری عناصر بازی وارسازی، استفاده از نظرسنجی های زنده، تابلوهای بحث فعال و پیام های تشویقی شخصی سازی شده، به طور معناداری درگیری رفتاری و شناختی دانش آموزان را افزایش می دهد. همچنین، حضور فعال معلم در فضای مجازی، پاسخ گویی به پرسش ها در زمان مناسب و طراحی فعالیت های گروهی، احساس تعلق به کلاس و انگیزش پیشرفت را تقویت می کند. بنابراین، تاثیر تدریس مجازی بر انگیزش و مشارکت تحصیلی، بیش از آن که تابع خود فناوری باشد، وابسته به کیفیت طراحی آموزشی و مهارت های تعاملی معلم است (زارع و شفیعی، ۱۳۹۹؛ منصوری، ۱۴۰۱).