روش ها و راهبردهای تدریس موثر در محیط های مجازی

روش ها و راهبردهای تدریس موثر در محیط های مجازی، همان گونه که پژوهش ها نشان می دهند، مبتنی بر یادگیرنده محوری، تعامل گرایی و استفاده خلاقانه از امکانات چندرسانه ای است. در تدریس مجازی، استفاده از رویکرد «کلاس معکوس» به عنوان یکی از راهبردهای مهم، سبب می شود دانش آموزان پیش از جلسه آنلاین با ویدئوها، پادکست ها و محتوای الکترونیکی آشنا شده و زمان کلاس به بحث، تمرین و حل مسئله اختصاص یابد. همچنین به کارگیری روش های فعال مانند بحث گروهی هم زمان و ناهم زمان، کارگروهی در اتاق های مجازی (Breakout Rooms) و پروژه محور کردن یادگیری، مشارکت دانش آموزان را افزایش می دهد. از سوی دیگر، طراحی محتوای خرد (Micro-content) و تقسیم مطالب پیچیده به بسته های کوچک آموزشی، موجب کاهش بار شناختی و تسهیل درک و یادسپاری می شود. ارائه بازخورد به موقع و مستمر، استفاده از آزمون های کوتاه آنلاین در خلال تدریس، بهره گیری از بازی وارسازی (Gamification) و اعطای نشان ها و امتیازها، از جمله راهبردهایی است که انگیزه و درگیری شناختی را در کلاس های مجازی تقویت می کند. معلم در این محیط، باید از سخنرانی طولانی پرهیز کرده و به جای آن، ساختار جلسات را بر اساس چرخه آموزش فعال (ارائه مختصر، فعالیت تعاملی، بازخورد، جمع بندی) برنامه ریزی کند. پژوهش های داخلی نیز تاکید دارند که موفقیت راهبردهای تدریس در فضای مجازی در گروی تناسب آن ها با ویژگی های سنی دانش آموزان، وضوح اهداف یادگیری و استفاده انعطاف پذیر از قابلیت های پلتفرم های آموزشی است (احمدی و قنبری، ۱۳۹۹؛ خلیلی، ۱۴۰۰).