ارتباط سبک های دلبستگی با تاب آوری و مهارت ارتباطی مشاورین تحصیلی

هدف از تحقیق حاضر بررسی رابطه سبک های دلبستگی با تاب آوری و مهارت ارتباطی مشاوران تحصیلی دوره اول متوسطه شهر تهران است. در تحقیق حاضر از روش توصیفی پیمایشی با استفاده از ابزار پرسشنامه بهره گرفته شده است. متغیرهای مورد سنجش پژوهش حاضر عبارتند از: سبک ایمن، سبک اجتنابی، سبک دوسوگرا، مهارت های ارتباطی و تاب آوری می باشد. برای سنجش هریک از این متغیرها از پرسشنامه های سبک دلبستگی بزرگسالی (RAAS) کولینز ورید (۱۹۹۰)، از مقیاس تاب آوری کونور و دیویدسون (۲۰۰۳) و پرسشنامه مهارت های ارتباطی (CSTR) کوئین دام (۲۰۰۴) استفاده شده است. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه مشاوران تحصیلی دوره متوسطه اول شهر تهران در سال ۹۶-۱۳۹۵ می باشد، که تعداد آن ها ۸۰۰ نفر می باشد. با توجه به اینکه تعداد جامعه آماری ۸۰۰ نفر می باشد، براساس فرمول کوکران تعداد ۲۶۰ نفر از مشاوران تحصیلی دوره متوسطه اول شهر تهران به عنوان نمونه آماری تحقیق انتخاب شد. در تحقیق حاضر برای تحلیل داده ها از آزمون های توصیفی و استنباطی استفاده شد. در بخش توصیفی درصد، میانگین و انحراف معیار و در بخش استنباطی از آزمون های همبستگی پیرسون و رگرسیون استفاده گردید. جهت تحلیل داده های پژوهش از نرم افزارهای SPSS ۲۳ استفاده شد. یافته های تحقیق حاکی از آن است که سبک های دلبستگی ایمن، اجتنابی و دوسوگرا با متغیر تاب آوری در همه ی موارد در سطح اطمینان (۹۹%) معنی دار است. همچنین نتایج نشان داد که سبک های دلبستگی ایمن، اجتنابی و دوسوگرا با متغیر مهارت های ارتباطی در همه ی موارد در سطح اطمینان (۹۹%) معنی دار است. یافته های رگرسیون حاکی از آن است که سبک ایمن ۵/۴۱ درصد، سبک اجتنابی ۶/۴ درصد و سبک دوسوگرا ۸/۱۶ درصد از تغییرات تاب آوری را پیش بینی می کنند. همچنین. سبک ایمن ۷/۲۵ درصد، سبک اجتنابی ۵/۹ درصد و سبک دوسوگرا ۸/۳۵ درصد از تغییرات مهارت های ارتباطی را پیش بینی می کنند.

کلیدواژه ها:

سبک های دلبستگی ، تاب آوری ، مهارت های ارتباطی ، مشاوران تحصیلی