نظریه های یادگیری در عصر دیجیتال (اتصال گرایی)

در عصر دیجیتال، نظریه های سنتی یادگیری مانند رفتارگرایی، شناخت گرایی و سازنده گرایی اگرچه همچنان اهمیت دارند، اما برای تبیین کامل یادگیری در شبکه های مجازی و محیط های به شدت متصل، کافی به نظر نمی رسند. در این زمینه، نظریه اتصال گرایی به عنوان یک چارچوب نظری نوظهور مطرح شده است که یادگیری را فرآیندی می داند که در آن فرد از طریق ایجاد و توسعه اتصالات میان گره های اطلاعاتی در شبکه های انسانی و فناورانه، به دانش دست می یابد (سیمن، ۲۰۰۵؛ به نقل از خلیلی، ۱۳۹۴). بر اساس این دیدگاه، دانش نه فقط در ذهن فرد، بلکه در شبکه ای از منابع دیجیتال، پایگاه های داده، جوامع مجازی و سامانه های هوشمند توزیع شده است و مهارت اصلی یادگیری در عصر دیجیتال، توانایی یافتن، به روزرسانی و ارزیابی منابع معتبر در این شبکه ها است (خلیلی، ۱۳۹۴). در شرایطی که محتوای آموزشی به سرعت در حال تغییر و به روزرسانی است، اتصال گرایی بر این نکته تاکید می کند که «توانایی دانستن کجا می توان اطلاعات را یافت، مهم تر از خود دانستن» است. در محیط های یادگیری آنلاین، این نظریه مبنایی برای طراحی فعالیت هایی فراهم می کند که به دانش آموزان کمک می کند شبکه های شخصی یادگیری خود را از طریق مشارکت در انجمن های مجازی، استفاده از پلتفرم های اشتراک دانش و ارتباط با منابع متعدد شکل دهند (فراهانی، ۱۳۹۶). مطالعات داخلی نشان می دهند که به کارگیری اصول اتصال گرایی در طراحی دوره های مجازی، مانند تشویق به تعاملات شبکه ای، استفاده از منابع باز آموزشی و ایجاد فرصت هایی برای تولید محتوا توسط یادگیرندگان، می تواند موجب افزایش خودراه بری، تفکر انتقادی و به روزرسانی مستمر دانش شود (محمودی و همکاران، ۱۳۹۸).