بررسی رابطه میان تشویق های کلامی و غیرکلامی و سطح انگیزه درونی دانش آموزان ابتدایی

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر انواع تشویق، یعنی تشویق های کلامی و غیرکلامی، بر انگیزه درونی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. اهمیت این موضوع از آن جا ناشی می شود که سال های ابتدایی تحصیل، بنیان گذار نگرش های تحصیلی، خودباوری و علاقه پایدار به یادگیری در کودکان است. روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی است و جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع ابتدایی می باشد. در این پژوهش، رابطه میان میزان استفاده معلم از تشویق های کلامی و غیرکلامی و سطح انگیزه درونی دانش آموزان مورد بررسی قرار گرفت. داده ها با استفاده از پرسشنامه انگیزه درونی و چک لیست مشاهده رفتارهای تشویقی معلم گردآوری و با نرم افزار SPSS تحلیل شدند. یافته ها نشان می دهد که تشویق های غیرکلامی، مانند لبخند، تماس چشمی، تکان دادن سر و حالت های بدنی حمایت گرانه، در کنار تشویق های کلامی، تاثیر بسزایی در افزایش انگیزه درونی و احساس کفایت دانش آموزان دارند. همچنین نتایج حاکی از آن است که تشویق های خاص، به موقع و غیرکنترل گر نسبت به تحسین های کلی و مبهم، اثر مثبت تری بر استمرار تلاش و علاقه یادگیری دانش آموزان دارند. در پایان، بر اساس یافته ها پیشنهادهایی برای معلمان و برنامه ریزان آموزشی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

انگیزه درونی ، تشویق کلامی ، تشویق غیرکلامی ، دانش آموزان ابتدایی ، نظریه تعیین خود