مشارکت جویی مردم در حل مشکلات از منظر نهج البلاغه

مشارکت جویی مردم در حل مشکلات، یکی از بنیادهای مهم حکمرانی عادلانه و کارآمد در اندیشه اسلامیاست که در نه جالبلاغه جایگاهی برجسته دارد. امام علی(ع) در کلام، سیره و نام ههای خود، حکومت را امریی کسویه و استبدادی نم یداند، بلکه آن را مبتنی بر همراهی مردم، آگاه یبخشی، مسئولی تپذیری جمعی واستفاده از ظرفی تهای اجتماعی م یبیند. در نه جالبلاغه، مردم صرفا مخاطب فرمان نیستند، بلکه شریک درسرنوشت جامعه و یار یگر در اصلاح امور به شمار م یآیند. این مقاله با رویکرد توصیفی تحلیلی، به بررسیمبانی، مولف هها و کارکردهای مشارکت مردمی در حل مشکلات از منظر نهج البلاغه م یپردازد. یافت ههای پژوهش نشان م یدهد که از دیدگاه امام علی(ع)، مشارکت مردم در حل مشکلات بر پای ههایی چون عدالت،شورا، نصیحت، نظارت همگانی، مسئولیت مشترک، جلب اعتماد عمومی و پرهیز از خودکامگی استوار است.همچنین امام(ع) کارگزاران حکومت را به مشورت با مردم، شنیدن سخن آنان، تحمل نقد، و پرهیز از فاصلهگرفتن از توده های جامعه توصیه م یکند. در این نگرش، حل مشکلات اجتماعی تنها با فرمان از بالا تحققنمی یابد; بلکه زمانی پایدار و موثر است که مردم در فرآیند تصمی مسازی، اجرا و ارزیابی حضور داشتهباشند. نهج البلاغه با تاکید بر کرامت انسان، مشارکت را نه یک ابزار صرف مدیریتی، بلکه یک اصل اخلاقی ودینی معرفی م یکند. نتیجه آنکه آموز ههای علوی م یتواند الگویی برای حکمرانی مشارکتی، کاهش بحرا نهای اجتماعی و ارتقای همبستگی عمومی در جوامع امروز باشد

کلیدواژه ها:

کلیدواژ هها: نه جالبلاغه ، مشارکت مردمی ، حل مشکلات ، حکومت علوی ، شورا ، عدالت اجتماعی