چگونه توانستم در زمان بحران تعطیلی مدارس ، یادگیری در فضای مجازی را برای دانش آموزان تسهیل کنم؟

جنگ و ناآرامی های مسلحانه، مدارس را به تعطیلی کشانده و میلیون ها کودک را از حق بنیادین آموزش محروم می کند. در چنین شرایطی، فضای مجازی و آموزش از راه دور تنها روزنه امید برای تداوم یادگیری است، اما این گذار برای کودکان پایه ابتدایی با چالش های عمیق شناختی، عاطفی و فنی همراه است. مقاله حاضر، یک اقدام پژوهی روایی است که تجربه زیسته آموزگاری در یکی از مناطق درگیر جنگ را روایت می کند. نویسنده به عنوان معلم پایه سوم ابتدایی، با بحران افت شدید مشارکت، اضطراب دانش آموزان و فروپاشی ارتباط آموزشی در ماه های نخست تعطیلی اجباری مدارس مواجه شد. هدف این پژوهش، طراحی، اجرا و ارزیابی مجموعه ای از مداخلات آموزشی، عاطفی و ارتباطی برای تسهیل یادگیری در بستر فضای مجازی و بازگرداندن حس امنیت و تعلق به کلاس درس بود. مداخلات در سه محور «بازی وارسازی همدلانه»، «برنامه ارتباط صمیمانه روزانه» و «طراحی پروژه های خانوادگی» و با بهره گیری از نرم افزارهای در دسترس مانند واتس اپ، شاد و پیام رسان های داخلی اجرا شد. نتایج نشان داد که مشارکت دانش آموزان از ۴۰٪ به ۸۹٪ افزایش یافت، نشانه های اضطراب تحصیلی کاهش چشمگیری پیدا کرد و والدین نیز به شرکای فعال یادگیری تبدیل شدند. یافته ها بر اهمیت روابط انسانی، در نظر گرفتن نیازهای روان شناختی پیش از آموزش رسمی، و ساده سازی فناوری برای کودکان دبستانی در شرایط بحران تاکید می کند.واژگان کلیدی: آموزش در بحران، فضای مجازی، پایه ابتدایی، جنگ، یادگیری از راه دور، اقدام پژوهی