ایجاد انگیزش پایدار برای یادگیری در محیط های آموزشی مدرسه مهدی کاشفیان محمدی

مسئله اصلی پژوهش حاضر، کاهش انگیزش پایدار در دانش آموزان مدارس ایران و تاثیر آن بر افت یادگیری است. هدف این مطالعه، شناسایی مولفه های موثر بر ایجاد انگیزش درازمدت و ارائه راهکارهای عملی برای معلمان و برنامه ریزان درسی بود. روش پژوهش به صورت کتابخانه ای و با مرور نظام مند متون و پیشینه داخلی طی دو دهه اخیر انجام شد. یافته ها نشان داد که عواملی نظیر خودمختاری، ارتباط مثبت معلم-دانش آموز، طراحی تکالیف معنادار، بازخورد سازنده، و توجه به نیازهای روانشناختی پایه (شایستگی، ارتباط، خودپیروی) مهم ترین نقش را در ایجاد انگیزش پایدار ایفا می کنند. همچنین روش های تدریس مبتنی بر پروژه، ارزشیابی کیفی به جای کمی محض، و تقویت باورهای انگیزشی درونی نسبت به پاداش های بیرونی موثرتر بوده اند. نتیجه آنکه بدون تغییر در ساختار ارزشیابی و سبک تعامل کلاسی، انگیزش پایدار تحقق نمی یابد؛ پیشنهاد می شود مدارس برنامه های مدون خودتعیین گری و آموزش مهارت های فراشناختی را در دستور کار قرار دهند.واژگان کلیدی: انگیزش پایدار، یادگیری مدرسه ای، خودتعیین گری، بازخورد سازنده، تکالیف معنادار