مقایسه آموزش سنتی و بازی محور در یادگیری مفاهیم ریاضی دوره ابتدایی

ریاضیات به عنوان یکی از ارکان بنیادین نظام های آموزشی، نقش بی بدیلی در توسعه تفکر منطقی، استدلال ساختاریافته و مهارت های حل مسئله در کودکان ایفا می کند. با این وجود، یادگیری مفاهیم انتزاعی این درس در مقطع حساس ابتدایی، همواره با چالش های شناختی و هیجانی متعددی همراه بوده است. پژوهش حاضر با هدف مقایسه عمیق و تحلیلی میان دو رویکرد آموزش سنتی و آموزش بازی محور در فرآیند یادگیری مفاهیم ریاضی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام پذیرفته است. آموزش سنتی که غالبا بر انتقال یک سویه اطلاعات، حفظیات طوطی وار، تکرار مکانیکی و محوریت مطلق معلم استوار است، در بسیاری از موارد به ایجاد محیطی خشک، بی روح و استرس زا منجر می گردد که نتیجه آن کاهش انگیزه درونی و بروز پدیده ای مخرب تحت عنوان اضطراب ریاضی در میان فراگیران خردسال است. در نقطه مقابل، رویکرد آموزش بازی محور با بهره گیری از عناصر جذابیت، چالش های ساختاریافته، پاداش های فوری و بازخوردهای مستمر، محیطی پویا، تعاملی و ایمن برای آزمون و خطا فراهم می آورد. نتایج این بررسی جامع نشان می دهد که جایگزینی روش های متصلب سنتی با محیط های غنی شده بازی محور، نه تنها به درک عمیق تر و پایدارتر مفاهیم پیچیده و انتزاعی ریاضی کمک شایانی می نماید، بلکه با ارضای نیازهای بنیادین روان شناختی دانش آموزان نظیر حس خودمختاری، شایستگی و تعلق خاطر، نگرش منفی آنان را نسبت به این درس به طور کامل دگرگون می سازد. به کارگیری هدفمند بازی های آموزشی، چه در قالب فیزیکی و چه در بستر فناوری های نوین دیجیتال، زمینه ساز پرورش نسلی خلاق، با انگیزه و توانمند در تحلیل مسائل پیچیده زندگی واقعی خواهد بود که از فرآیند یادگیری خود نهایت لذت را می برند.

کلیدواژه ها:

آموزش سنتی ، آموزش بازی محور ، یادگیری ریاضی ، دوره ابتدایی ، نوآوری آموزشی.