مروری بر نقش بازی در ارتقای عملکردهای اجرایی و یادگیری دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف مرور ادبیات پژوهش و تبیین نقش بازی در ارتقای عملکردهای اجرایی و بهبود فرآیندهای یادگیری در دانش آموزان مقطع ابتدایی انجام شده است. روش پژوهش: این مطالعه از نوع مروری است که با بررسی و تحلیل نظام مند یافته های پژوهشی و مقالات علمی در حوزه های روان شناسی رشد، علوم تربیتی و علوم شناختی انجام شده است. یافته ها: نتایج حاصل از بررسی منابع نشان می دهد که بازی فرآیندی چندبعدی است که از طریق مکانیسم های مختلف شناختی، عاطفی، اجتماعی و حرکتی بر رشد کودک اثر می گذارد. یافته ها حاکی از آن است که بازی های ساختاری و سازمان یافته با تقویت مولفه هایی نظیر حافظه کاری، بازداری و انعطاف پذیری شناختی، عملکردهای اجرایی را ارتقا می دهند. همچنین، بازی های نقش آفرینی و گروهی نقش بنیادینی در توسعه خودتنظیمی و مهارت های اجتماعی-هیجانی ایفا می کنند. علاوه بر این، ادغام فعالیت های فیزیکی در قالب بازی و به کارگیری استراتژی های بازی وارسازی (Gamification)، از طریق مدیریت هیجان و افزایش انگیزش، منجر به بهبود کیفیت یادگیری تحصیلی می گردد. نتیجه گیری: بازی می تواند به عنوان یک استراتژی آموزشی نظام مند و ابزاری برای تقویت زیرساخت های ذهنی در سنین حساس رشد به کار گرفته شود. طراحی آموزشی دانش آموزمحور و بازی محور می تواند شکاف میان آموزش سنتی و نیازهای رشدی کودکان را پر کرده و زمینه ساز موفقیت تحصیلی و اجتماعی آنان باشد.