آسیب شناسی بهداشت روانی و کاهش اضطراب فراگیر دانشجویان مستقر در خوابگاه دانشگاه آزاد واحد بم

اضطراب فراگیر ( منتشر ) یکی از آسیب های بهداشت روان و عامل نابسامانی هیجانی است. در این حالت تنش عضلانی، بی-قراری، برانگیختگی فیزیولوزیایی، خستگی، ناشکیبایی و تحریک پذیری قابل مشاهده است. از سویی درمان شناختی- رفتاری نیز نظریه ای درباره ریشه هیجان های غیرانطباقی است. این شیوه، فرد را به این باور می رساند که فرایندهای فیزیولوژیک، شناختی و رفتاری در تعامل با یکدیگرند. استراتژی ویژه این رویکرد تغییر و ممانعت از بازگردانی تفکرات آسیب زای درمانجو است. منظور ایجاد دگرگونی برنامه ریزی شده، منظم و هدفدار انسانی در شیوه برخورد فرد با جهان درون و پیرامون است. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر گروه درمانی شناختی- رفتاری بر کاهش اضطراب فراگیر دانشجویان انجام گرفت. طرح پژوهش، نیمه آزمایشی با پیش-آزمون و پس آزمون، گروه کنترل و ابزار سنجش پرسشنامه اضطراب سپیل برگر بود. جامعه آماری کلیه زنان دانشجوی ۱۸ تا ۳۰ ساله مستقر در خوابگاه دانشگاه آزاد واحد بم بودند. که به روش نمونه گیری تصادفی پس از اجرای پیش آزمون ۱۸ نفر از میان آنها که نمره اضطرابشان بالا بود انتخاب و به دو گروه ۹ نفری تقسیم و در دو گروه گنترل و آزمایش جای گرفتند. سپس گروه آزمایش در ۱۲ جلسه آموزشی شرکت نمود. پس از اتمام آموزش برای هر دو گروه پس آزمون اجرا و یک ماه بعد پیگیری به عمل آمد. برای تحلیل داده ها از آزمون تی گروه های مستقل استفاده شد. ارزیابی نتایج نشان داد که گروه درمانی موجب کاهش ۳۵% اضطراب دانشجویان شده که در سطح ۰۵/۰ از نظر آماری معنادار بود.