تحلیل تعمقی تعامل روان شناسی تربیتی و هوش مصنوعی در بهبود کیفیت آموزش به مثابه ضرورت کاربردی

در سال های اخیر، تلفیق هوش مصنوعی با رویکردهای روان شناسی تربیتی به عنوان یکی از مسیرهای نوآورانه برای ارتقای کیفیت آموزش ابتدایی مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. هدف این مقاله، مرور و تحلیل نظام مند مطالعات انجام شده درباره تعامل میان اصول روان شناسی تربیتی و کاربردهای هوش مصنوعی در بهبود فرایند یاددهی–یادگیری در مقطع ابتدایی است. بدین منظور، پژوهش های منتشرشده در پایگاه های علمی معتبر بین المللی طی دو دهه اخیر با استفاده از کلیدواژه های مرتبط شناسایی و بر اساس معیارهای ورود و خروج مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها نشان می دهد که بهره گیری از سامانه های هوشمند آموزشی مبتنی بر نظریه های یادگیری، انگیزش و خودتنظیمی می تواند به شخصی سازی آموزش، افزایش مشارکت دانش آموزان، تشخیص به موقع مشکلات یادگیری و بهبود نتایج تحصیلی منجر شود. با این حال، چالش هایی نظیر ملاحظات اخلاقی، امنیت داده ها، آمادگی معلمان و محدودیت های زیرساختی همچنان مانع بهره برداری کامل از این ظرفیت ها هستند. در مجموع، نتایج این مطالعه بر ضرورت توسعه چارچوب های تلفیقی مبتنی بر روان شناسی تربیتی برای طراحی و به کارگیری موثر هوش مصنوعی در آموزش ابتدایی تاکید دارد و مسیرهایی برای پژوهش های آینده پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

: روان شناسی تربیتی ، هوش مصنوعی آموزشی ، آموزش ابتدایی ، یادگیری شخصی سازی شده ، کیفیت آموزش