مقایسه روش آموزش سنتی و آموزش فعال علوم در یادگیری دانش آموزان دارای ناتوانی جسمی – حرکتی

هدف این مطالعه، بررسی و مقایسه اثربخشی روش آموزش سنتی و آموزش فعال در یادگیری دانش آموزان دارای ناتوانی جسمی–حرکتی در مقطع ابتدایی- استثنایی در شهر مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ می باشد. روش پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل ۴۰ دانش آموز دارای ناتوانی جسمی–حرکتی بود که به صورت تصادفی در دو گروه ۲۰ نفره تقسیم شدند: گروه آموزش سنتی و گروه آموزش فعال علوم. ابزار گردآوری داده ها شامل آزمون استاندارد یادگیری علوم و مشاهده رفتار یادگیری بود. نتایج نشان داد که دانش آموزان گروه آموزش فعال، نسبت به گروه آموزش سنتی، در یادگیری مفاهیم علوم عملکرد به مراتب بالاتری داشتند و مشارکت و انگیزه آنها نیز به طور معنی داری افزایش یافته بود (p < ۰.۰۵). این یافته ها نشان می دهد که استفاده از روش های فعال آموزشی می تواند به بهبود یادگیری و افزایش انگیزه دانش آموزان دارای ناتوانی جسمی–حرکتی کمک شایانی کند.

کلیدواژه ها:

آموزش فعال ، آموزش سنتی ، یادگیری علوم ، ناتوانی جسمی–حرکتی ، دانش آموزان