تربیت عبادی فرزندان در آیات و روایات

تربیت عبادی به معنای ایجاد تدریجی و گام به گام روح عبادت و بندگی و حالت تذلل و خواری نسبت به پرورگار عالم در انسان هاست تا مرحله رساندن آنها به حد نهایی و کمال مقام عبودیت می باشد. ضرورت انتخاب این موضوع اهمیت تربیت در حیطه آموزه های قرآنی وروایی بوده است، زیرا قرآن وروایات معصومین علیهم السلام، خود را با واژگان کتاب هدایت ، موعظه ، ذکر ،شفا ، بشیر و نذیر و واژه هایی دیگر که کانون معنایی آن، در حیطه های تربیتی انسان است تعبیر و تعریف داشته اند. به این هدف این مقاله بررسی می شود که این «خود بازنمایی قرآنی»، می تواند خواسته های تربیتی از قرآن را افزایش دهد. بنابراین در این مقاله با روش کتابخانه ای و به شیوه توصیفی به بررسی این سوال می پردازد که روش های فردی و اجتماعی تربیت عبادی در قرآن و روایات چه می باشد؟ با بررسی های انجام شده می توان گفت که تربیت عبادی کودکان از سوی والدین اهمیت خاصی در نظام آموزشی و تربیتی اسلام دارد و یکی از بزرگ ترین وظایف آنها است و باید با شناخت و به کارگیری روش ها و شیوه های درست به آن توجه شود. روش های فردی تربیت عبادی در قرآن و روایات، عبارتند از روش خدامحوری، روش حفظ کرامت وروش تذکر می باشد و از روش های اجتماعی در تربیت عبادی می توان به روش استفاده ازموعظه حسنه، روش پیشگیری و روش محبت، تشویق و تنبیه اشاره نمود.

کلیدواژه ها:

تربیت عبادی ، فرزند ، والدین ، فردی ، اجتماعی