نقش تعامل خانه و مدرسه در تربیت دانش آموزان ابتدایی

تعامل خانه و مدرسه یکی از عوامل اساسی در تربیت و رشد همه جانبه دانش آموزان دوره ابتدایی به شمار می آید. دوره ابتدایی به عنوان زیربنایی ترین مقطع تحصیلی، نقش مهمی در شکل گیری شخصیت، نگرش ها و عادت های یادگیری کودکان دارد و هماهنگی میان خانواده و مدرسه می تواند تاثیر بسزایی بر کیفیت این فرآیند داشته باشد. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش تعامل خانه و مدرسه در ابعاد تحصیلی، تربیتی، عاطفی و اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی است.این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی و بر اساس مرور منابع نظری و پژوهش های پیشین انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که تعامل سازنده و مستمر میان والدین و معلمان موجب افزایش پیشرفت تحصیلی، تقویت انگیزش یادگیری، کاهش مشکلات رفتاری، ارتقای سلامت روان و بهبود مهارت های اجتماعی دانش آموزان می شود. همچنین هماهنگی در شیوه های تربیتی و آموزشی خانه و مدرسه، احساس امنیت، تعلق و مسئولیت پذیری را در دانش آموزان تقویت می کند.نتایج پژوهش بیانگر آن است که نبود تعامل موثر یا محدود شدن ارتباط خانه و مدرسه به ارتباط های مقطعی و رسمی، می تواند پیامدهای منفی آموزشی و تربیتی به همراه داشته باشد. از این رو، تقویت تعامل خانه و مدرسه به عنوان یک شراکت تربیتی آگاهانه و برنامه ریزی شده، ضرورتی انکارناپذیر در نظام آموزشی دوره ابتدایی است. توجه به این تعامل می تواند نقش مهمی در تربیت نسلی متعادل، مسئول و موفق ایفا کند.

کلیدواژه ها:

تعامل خانه و مدرسه ، مشارکت والدین ، تربیت دانش آموزان ، دوره ابتدایی ، پیشرفت تحصیلی