اثربخشی بازی درمانی و دست ورزی بر پیشرفت مهارت های عمومی و تحصیلی دانش آموزان استثنائی

کودکان کم توان ذهنی با محدودیت های شناختی، تحصیلی و سازشی مواجه اند که بر بسیاری از جنبه های زندگی، از جمله یادگیری و تعاملات اجتماعی، تاثیر منفی می گذارد. یکی از مهم ترین چالش های این کودکان، بروز رفتارهای ناسازگار مانند پرخاشگری، نافرمانی و کناره گیری اجتماعی است که علاوه بر ایجاد مانع در رشد و یادگیری، فشار روانی بر خانواده و معلمان نیز وارد می کند. ضعف مهارت های اجتماعی، شامل برقراری ارتباط موثر، همکاری، حل مسئله و کنترل هیجان، عامل کلیدی در شکل گیری و تداوم این رفتارهاست. پژوهش ها نشان داده اند آموزش مهارت های اجتماعی می تواند رفتارهای ناسازگار را کاهش داده و عملکرد اجتماعی و سازگاری رفتاری کودکان را بهبود بخشد. با وجود مطالعات داخلی و خارجی، در ایران تاثیر مستقیم آموزش مهارت های اجتماعی بر کاهش رفتارهای ناسازگار کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. بنابراین، این پژوهش با هدف بررسی اثر آموزش مهارت های اجتماعی بر کاهش رفتارهای ناسازگار کودکان کم توان ذهنی انجام شده و می تواند کاربرد علمی و عملی مهمی در طراحی برنامه های آموزشی و توانبخشی این کودکان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

بازی ، بازی درمانی گروهی ، بازی درمانی ، پیشرفت تحصیلی ، عقب مانده ذهنی ، کم توان ذهنی