توسعه محیط های آموزشی و شهری بر مبنای توسعه پایدار از منظر بین المللی

امروزه چالش های زیست محیطی در مراکز آموزشی به عنوان موضوع مهمی برای برنامه ریزان آموزشی، مدیران و دست اندرکاران مسایل آموزش و پرورش در آمده است. برخورد هوشمندانه با این چالش به درک درستی نیازمند است و برنامه ریزی ها باید بر مبنای اصول توسعه پایدار باشد؛ در صورت تربیت نسلی آگاه به سواد زیست محیطی؛ شهروندان مسوول و آگاه در آینده خواهیم داشت. هدف این پژوهش بررسی الگوی مدرسه پایدار و چگونگی دستیابی به آن است. روش تحقیق در پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی - تحلیلی است. روش گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای و پیمایشی بوده است؛جهت ارزیابی دستیابی به مراکز آموزشی پایدار دو واحد آموزشی در ناحیه یک شهر اصفهان و واحد دیگر در شهردرچه از شهرستان خمینی شهر مورد بررسی قرارگرفت. نتایج نشان می دهد؛ هماهنگی محیط های آموزشی با تغییرات شهری می تواند پیاده سازی الگوی زیست شهری پایدار را به نحو شایسته ای امکان پذیر کند و به رشد همه جانبه دانش آموزان( ذهنی، عاطفی، روانی)، ارتقاء توانمندی های فردی، تربیت نیروی انسانی متفکر، آماده کردن دانش آموزان برای زندگی شغلی، ایجاد یادگیری، مشارکت دانش آموزان در تولید دانش، توسعه شهری هوشمند، توسعه مهارت های فناوری اطلاعات و ارتباطات، ایجاد فرصت های یادگیری مشارکتی و یادگیری اکتشافی، ایجاد فضاهای مناسب و سبز برای افزایش خلاقیت و برقرای فضای اندیشه آزاد واحترام متقابل دانش آموزان وتربیت نسل دوستدار محیط زیست و طبیعت را باعث شود.

کلیدواژه ها:

: توسعه پایدار ، محیط های آموزشی ، مدرسه هوشمند ، مدرسه سبز ، توسعه شهری