نقش یادگیری ترکیبی در انگیزش و خودتنظیمی دانش آموزان متوسطه ا

کلمات کلیدی: یادگیری ترکیبی، انگیزش تحصیلی، خودتنظیمی یادگیری، آموزش نوین، عملکرد تحصیلی، اثربخشی روش تدریس.این پژوهش با هدف بررسی نقش مدل یادگیری ترکیبی (Blended Learning) بر مولفه های انگیزش درونی و بیرونی و راهبردهای خودتنظیمی یادگیری (SRL) دانش آموزان دوره دوم متوسطه انجام شد. با توجه به تحولات سریع در حوزه فناوری های آموزشی و نیاز به رویکردهای نوین تدریس که بتوانند پاسخگوی نیازهای فردی یادگیرندگان باشند، یادگیری ترکیبی به عنوان یک پارادایم نوظهور مورد توجه قرار گرفته است. پژوهش حاضر از نوع توصیفی–همبستگی بوده و داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد انگیزش تحصیلی و مقیاس خودتنظیمی یادگیری جمع آوری گردید. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر (الف) در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که حجم نمونه با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای به ۳۵۰ نفر تعیین شد. تحلیل داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) صورت گرفت. نتایج حاصل از تحلیل ها نشان داد که اجرای موفقیت آمیز برنامه یادگیری ترکیبی تاثیر مثبت و معناداری بر افزایش انگیزش درونی دانش آموزان ([\beta = ۰.۵۸, p < ۰.۰۰۱]) و همچنین ارتقاء سطح استفاده از راهبردهای خودتنظیمی یادگیری، به ویژه راهبردهای فراشناختی ([\beta = ۰.۴۹, p < ۰.۰۱]) دارد. این یافته ها تاکید می کند که ادغام موثر عناصر آنلاین و حضوری، محیط یادگیری انعطاف پذیر و شخصی سازی شده ای فراهم می آورد که به طور مستقیم از فرآیندهای خودتنظیمی و منابع انگیزشی درونی دانش آموزان حمایت می کند. این مقاله در راستای بهبود اثربخشی آموزش در سطح ملی، کاربرد این رویکرد را در سیاست گذاری های آموزشی پیشنهاد می دهد.