بررسی تاثیر روش تدریس مبتنی بر حل مسئله بر یادگیری و نظم کلاسی

روش تدریس مبتنی بر حل مسئله یکی از رویکردهای فعال، یادگیرنده محور و سازنده گرا در آموزش است که با درگیر کردن دانش آموزان در موقعیت های واقعی یا شبه واقعی، زمینه را برای یادگیری عمیق، پایدار و معنادار فراهم می کند. مقاله حاضر با هدف بررسی تاثیر این روش تدریس بر یادگیری دانش آموزان و نظم کلاسی، به شیوه مروری و با استفاده از منابع کتابخانه ای و پژوهش های داخلی و خارجی تدوین شده است. یافته ها نشان می دهد که تدریس مبتنی بر حل مسئله موجب افزایش مشارکت فعال، تقویت تفکر انتقادی، بهبود مهارت تصمیم گیری، ارتقای یادگیری پایدار، افزایش خودتنظیمی و مسئولیت پذیری دانش آموزان می شود. همچنین این روش، به دلیل فعال سازی ذهنی و رفتاری فراگیران، در کاهش رفتارهای مخرب، افزایش تمرکز، تقویت تعاملات آموزشی و ایجاد نظم درونی و پایدار در کلاس نقش موثری دارد. با این حال، اجرای موفق آن نیازمند آمادگی معلم، برنامه ریزی دقیق، مدیریت زمان، تناسب محتوا با سطح دانش آموزان و فراهم بودن شرایط آموزشی مناسب است. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که روش تدریس مبتنی بر حل مسئله، در صورت اجرای صحیح، یکی از راهبردهای موثر برای ارتقای کیفیت یادگیری و بهبود نظم کلاسی در محیط های آموزشی است.

کلیدواژه ها:

روش تدریس مبتنی بر حل مسئله ، یادگیری ، نظم کلاسی ، دانش آموزان ، روش های فعال تدریس ، آموزش و پرورش