تاثیر تدریس مجازی بر عدالت آموزشی و دسترسی به فرصت های یادگیری

تدریس مجازی از یک منظر می تواند ابزاری برای گسترش عدالت آموزشی باشد و از منظر دیگر، در صورت فقدان زیرساخت ها، نابرابری را تشدید کند. از جنبه مثبت، آموزش مجازی امکان دسترسی دانش آموزان مناطق دورافتاده به معلمان توانمند، منابع آموزشی باکیفیت و کلاس های غنی را فراهم می کند؛ موضوعی که در آموزش حضوری به سختی قابل تحقق است. همچنین، دانش آموزان با شرایط خاص جسمی یا روانی می توانند از فرصت یادگیری در منزل بهره مند شوند. اما در عمل، شکاف دیجیتال در نواحی مختلف کشور، تفاوت در دسترسی به اینترنت پایدار، تجهیزات مناسب و فضای فیزیکی آرام برای یادگیری، باعث شده است تا برخی دانش آموزان از این امکان محروم بمانند. مطالعات داخلی نشان داده اند که در دوره آموزش مجازی فراگیر، دانش آموزان خانواده های کم درآمد، به ویژه در مناطق روستایی، بیشتر در معرض خطر افت تحصیلی و ترک تحصیل قرار گرفتند. بنابراین، تاثیر تدریس مجازی بر عدالت آموزشی، به سیاست ها و اقدامات جبرانی مانند تامین تجهیزات برای دانش آموزان محروم، توسعه شبکه ملی اطلاعات آموزشی، تولید بسته های مکمل آفلاین و حمایت هدفمند از مدارس کم برخوردار وابسته است. اگر این الزامات رعایت شود، تدریس مجازی می تواند به ابزاری موثر برای کاهش نابرابری های آموزشی تبدیل گردد (حسینی و داوری، ۱۴۰۰؛ کاظمی، ۱۴۰۲).