بررسی رابطه هوش هیجانی و تاب آوری با سلامت روان دانش آموزان دارای تجربه آسیب های اجتماعی ، اعتیاد و طلاق

هدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین هوش هیجانی و تاب آوری با سلامت روان در دانش آموزانی است که تجربه آسیب های اجتماعی از جمله اعتیاد والدین و طلاق را داشته اند. این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی با رویکرد مروری است. دانش آموزانی که در خانواده های درگیر با اعتیاد و طلاق رشد می کنند، با چالش های روان شناختی متعددی از جمله اضطراب، افسردگی و کاهش عزت نفس مواجه هستند. با این حال، شواهد نشان می دهد که متغیرهای فردی می توانند به عنوان ضربه گیر در برابر این آسیب ها عمل کنند. یافته های حاصل از بررسی متون پژوهشی نشان داد که هوش هیجانی با توانمندسازی دانش آموز در شناسایی و مدیریت هیجانات منفی ناشی از گسست خانواده یا اعتیاد والدین، نقش کلیدی در حفظ سلامت روان ایفا می کند. همچنین، تاب آوری به عنوان یک سازه روان شناختی، دانش آموز را قادر می سازد تا علی رغم شرایط دشوار محیطی، عملکرد انطباقی خود را حفظ کرده و از افتادن در چرخه آسیب های ثانویه مصون بماند. بر اساس نتایج، بین هوش هیجانی و تاب آوری با سلامت روان دانش آموزان آسیب دیده رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. تقویت این دو مولفه می تواند از بروز اختلالات روانی جدی در کودکان و نوجوانان آسیب دیده پیشگیری نماید. بنابراین، توجه به برنامه های ارتقای هوش هیجانی و مهارت های تاب آوری در مدارس، به ویژه برای دانش آموزان با پیشینه خانوادگی متشنج، ضرورتی انکارناپذیر در نظام تعلیم و تربیت است.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، تاب آوری ، سلامت روان ، آسیب های اجتماعی.